Blog nie aktywny. Dodaj notkę aby usunąć tą informację oraz reklamy w treści bloga
KOTY PERSKIE
KOTY PERSKIE
Koty perskieKoty perskie są rasą najdłużej poddawaną wpływowi
człowieka, ponieważ już w XV w. na europejskich dworach książęcych
należało do dobrego tonu trzymanie "kota angorskiego". 
Wraz
ze staraniami, aby te urocze stworzenia rozmnożyć, zaczęły też
następować zmiany rasy powodowane doborem hodowlanym. Początkowo
ograniczał się on do ulepszania jakości futra i zwiększania długości
włosów. Dopiero w miarę rozpowszechniania się omawianej rasy w kręgach
mieszczaństwa i wzrostu jej popularności rozpoczęto selekcję
ukierunkowaną także na inne cechy, jak kształt głowy i budowa reszty
ciała.
Chociaż standard hodowlany kota perskiego nie zmienił się istotnie
przez wszystkie te lata, to jednak koty perskie odpowiadające
dzisiejszemu standardowi bardzo się różnią od swoich przodków z lat 50.
i 60. Jedynie pod względem usposobienia nie stwierdza się większych
zmian. Koty perskie są spokojne, o zrównoważonym temperamencie,
idealnie nadające się do trzymania w mieszkaniu. Lubią pieszczoty i
zabawy, bardzo szybko wzbudzają zainteresowanie każdego miłośnika
kotów, a agresywność i upór są u nich zupełnie nieznane. 
Kot pierwotny pod względem typu budowy ciała był podobny do kota domowego.
Wśród wszystkich przodków naszego kota domowego nie ma ani jednego,
którego kształt czaszki byłby chociaż trochę zbliżony do kształtu
czaszki dzisiejszego kota perskiego. Gdy się przyglądamy starym
rysunkom, widzimy, że koty, które mogliśmy podziwiać na wystawach na
przełomie wieków, reprezentowały klasyczny typ kota domowego. Tylko
długie futro na brzuchu, puszysty ogon i jeszcze niezbyt pokaźny
kołnierz były u nich tym, co je wyróżniało. Podszycie sierści było dość
słabo wykształcone, tak że pielęgnowanie kotów perskich sprawiało
dawniej znacznie mniej kłopotu. Z pielęgnowaniem własnego futra koty
radziły sobie w tamtym czasie prawie bez ludzkiej pomocy.
Krępy kot z okrągłą głową. Dzisiejszy standard hodowlany kota
perskiego, uznawany praktycznie przez wszystkie związki hodowców, to
odpowiednie ogólne proporcje i wyrównany fenotyp. Harmonijna budowa
ciała, okrągła głowa i sute futro są przy tym ważniejsze niż skrajne
uwydatnienie poszczególnych cech. Budowa ciała kota perskiego odpowiada
budowie kota od dużego do średniego, przysadzistego i krępego, na
krótkich, silnych kończynach, a przy tym nie sprawiającego wrażenia
ociężałości. Wszystkie części ciała powinny być harmonijnie rozwinięte;
wąski tułów jest tak samo źle widziany jak łęgowaty grzbiet. Rozmiarom
ciała trzeba przy tym poświęcać więcej uwagi, a szczególnie przy
niektórych odmianach barwnych. Na rozmiary ciała zawsze jednak trzeba
patrzeć uwzględniając ogół cech fenotypowych.
Wygląd głowy jest właściwie cechą rozpoznawczą rasy i od około 20 lat
znajduje się w centrum zainteresowania hodowców. Pożądana jest głowa
duża i okrągła, z małym i szerokim nosem, mającym u nasady
charakterystyczne zagłębienie zwane "stopem". Głowa u najbardziej
typowych przedstawicieli rasy, zwłaszcza linii hodowanych w Stanach
Zjednoczonych, przybrała kształt szeroki i stała się krótka. Nos zrobił
się wyraźnie zadarty, prawie "siedzący" między dużymi, okrągłymi
oczami, co jeszcze bardziej uwydatnia pełne policzki. 
Profil silnie uwypuklonego czoła tworzy z wierzchołkiem nosa i
podbródkiem linię prostą, co u niektórych kotów perskich przestaje
wyglądać estetycznie. Powstałym u kotów, w wyniku zabiegów hodowlanych,
trudnościom w oddychaniu próbuje się ostatnio zaradzić przez
ukierunkowany dobór, w wyniku którego nozdrza stają się szersze.
Małżowiny uszne powinny być małe i dobrze owłosione, z zaokrąglonymi
wierzchołkami i charakterystycznym dla rasy pędzelkiem włosów we
wnętrzu ucha. Odstęp między uszami musi być dość duży. Ideałem są nisko
osadzone uszy tworzące z linią policzków i górą czoła harmonijną
całość.
Ogon kotów perskich powinien być krótki i puszysty, a jego całkowita
długość po przygięciu do ciała nie powinna sięgać poza bark. Ogony o
rzadkim owłosieniu są przy tym równie niepożądane jak ogony z
załamaniami lub zgrubieniami tkanek.
Rodzaj futra jest najbardziej stałą cechą rasy i oczekuje się, aby u
wszystkich odmian okrywa włosowa była długa i pełna, z gęstym,
delikatnym podszyciem. Podczas ruchu zwierzęcia okrywa włosowa powinna
falować i zawsze trochę odstawać od ciała. U kotów perskich najgęstsze
jest futerko w okresie zimowym, gdy grubsze włosy okrywowe są napuszone
z powodu obfitości jedwabistego, gęstego podszycia. Podczas zimy są
także maksymalnie wyrośnięte puszyste włosy tworzące wokół szyi,
podobnie jak u lwa, okazałą kryzę, długie włosy na tylnych kończynach i
na brzuchu. Futro w tym okresie wymaga szczególnie starannego
pielęgnowania.
Nie ma już dzisiaj żadnej odmiany barwnej bez typowego dla omawianej
rasy długiego i gęstego futerka, poza upalnymi miesiącami letnimi. Już
młode kocięta, mniej więcej od 10. tygodnia życia, mają długie i gęste
futerko "dziecięce", zachęcające do głaskania. Wadą tego atrybutu
piękna jest konieczność nieustannego pielęgnowania, polegającego na
codziennym czesaniu i pudrowaniu sierści. Co pewien czas wskazana jest
również kąpiel, aby futerko zachowało jedwabistość i sprężystość.
Współczesny typ kota perskiego jest w zasadzie ukształtowany pod
wpływem hodowców ze Stanów Zjednoczonych i ma ulubiony tam skrócony
pyszczek zwany "peak-face", czyli część twarzową podobną jak u psa
pekińczyka. Prawie w każdej renomowanej hodowli europejskiej znajduje
się w rodowodzie jakiś kot ze Stanów Zjednoczonych, który ma
dziedzicznie utrwaloną cechę "płaskiej twarzy".
Z tą uzyskaną w hodowli skrajnością wyglądu wiążą się nie tylko
estetyczne zmiany cech rasy, lecz również zmiany dotyczące zdrowia, z
których do najmniej groźnych należą trudności w oddychaniu, chroniczne
łzawienie oczu z powodu nadmiernego skrócenia przewodów łzowych oraz
liczne wady uzębienia.
Hodowcy kotów perskich nastawieni na uzyskiwanie cech ekstremalnych
powinni sobie jednak zdawać sprawę z odpowiedzialności, jaka na nich
ciąży, i nastawić się na selekcję w kierunku uzyskania cech
decydujących o dobrym zdrowiu, gdyż w przeciwnym wypadku rasa może
stracić na popularności. Już dzisiaj krytycy wzywają do odejścia od
tego kierunku hodowli.
Koty perskie, mimo wszystkich zmian ich pokroju w obrębie rasy,
pozostały idealnymi kotami pokojowymi, które zachowały swój miły i
łagodny charakter. Chociaż między poszczególnymi kotami mogą występować
różnice, to nie zmieniły się jednak ich istotne cechy jako kotów
długowłosych.
Głosuj (0)
superzwierzaki6 26/03/2009 14:08:15 [
Powrót]
Komentuj
